Rok w ogrodzie - Blog firmowy » Już lato!!!

Mimo, że ostatni szkolny dzwonek zabrzmiał prawie trzy tygodnie temu, wielu z nas dopiero teraz znajduje czas, aby popracować w ogrodzie lub zacząć przestrzenne aranżowanie przydomowej oazy zieleni. Co prawda pogoda jest bardzo zmienna i nieprzewidywalna, jednak warto poświęcić, chociaż chwilę w słoneczne popołudnia i weekendy na pracę z roślinami? Lato w pełni i rośliny jak zawsze zachwycają swoją różnorodnością oraz bogactwem form, kolorów, zapachów i trwałością aspektów dekoracyjnych. W tym miesiącu polecamy parę roślin, które z pewnością urozmaicą i upiększą państwa ogród, a przy minimum pielęgnacji i chwili poświęconego czasu, odwdzięczą się wspaniałym i zdrowym wyglądem.

 

Do jednych z najbardziej popularnych pnączy należą powojniki (Clematis sp.). Są to rośliny, które w naszych warunkach klimatycznych dobrze znoszą zimy i nie przemarzają. Nie mniej jednak gatunki wcześnie rozpoczynające wegetację kwitną  już w IV i V, jak powojnik alpejski (Clematis alpina) i powojnik wielopłatkowy (Clematis macrophylla). Powojniki dobrze rosnącą zarówno w gruncie, jak i w pojemnikach. Zwykle osiągają od 2 do 4 m wysokości. Jako pnącza, czepiają się ogonkami liściowymi, dlatego ich podpory nie powinny być zbyt grube. Doskonałymi podpórkami dla nich są siatki ogrodzeniowe, altany, pergole czy nawet płotki z wikliny wbite w podłoże i spięte na wysokości 1,5 -2,0 m. Warto pamiętać, że dobrze wyprowadzone pnącze stanowi jednolitą, zieloną ścianę już od samego dołu. W tym celu zaleca się cieniowanie pnącza  u nasady już na samym początku wegetacji, dosadzając wokół inne niskie, do 50 cm wysokości rośliny. Jeżeli chodzi o wymagania powojniki lubią glebę żyzną próchniczną stale umiarkowanie wilgotności. Natomiast nie znoszą zalewania i stagnacji wody. Dlatego, jeżeli w ogrodzie gleba jest zbyt ciężka i gliniasta, miejsce w którym będzie rosnąć pnącze należy wysypać żwirem, przysypać ziemią i dopiero na tak przygotowane stanowisko wysadzić roślinę Gleba powinna mieć odczyn pH obojętny lub lekko zasadowy, nigdy kwaśny. Powojniki dobrze rosną na stanowiskach słonecznych i pół-cienistych. Ponieważ do pełni kwitnienia wymagają promieni słonecznych, nigdy nie będą dobrze rosły i obficie kwitły w cieniu.


Ze wzgleu na bogactwo odmian w sprzedaży, na etykietach przy roślinie często jest napisana przynależność odmiany do grupy odmianowej. I tak np. grupa Jackmanii charakteryzuje się dużymi kwiatami do 20 cm średnicy. Z kolei grupa Tangutica oprócz dekoracyjnego kwitnienia (różne kwiaty o dzwonkowatym kształcie) zdobi ogród po przekwitnieniu puszystymi owocostanami.
Niewiele osób wie, iż wiele odmian zostało wypromowanych przez polskich producentów
i stąd ich nieco patriotyczne nazwy: „Jan Paweł II", "Jerzy Popiełszko", "Lech Wałęsa”, "Kardynał Wyszyński" czy "Emilia Plater".

Wśród powojników na zwrócenie uwagi zasługuje powojnik bylinowy (nie pnący) odmiana „Bluish Violet”. Jest to stosunkowo niska, do 1m wysokości roślina. Charakteryzuje się bardzo długim okresem kwitnienia, gdyż kwitnie przez całe wakacje, od VI do IX. Kwiaty są małe, niebiesko-fioletowe. Ze względu na bylinowy typ wzrostu, co wiosnę zaleca się silne cięcie rośliny równo z poziomem gruntu.

Drugą ciekawą rośliną którą pragniemy Państwu polecić jest hortensja bukietowa odmiana Grandiflora (Hydrangea paniculata "Grandiflora"). Wspomniana hortensja jest wyprostowanym krzewem z rzadko rozwidlającymi się pędami. Przeważnie dorasta do 2-3 m wysokości. Kwiaty zebrane w stożkowate, białe kwiatostany, długie na 20-30 cm. W miarę przekwitania kolor kwiatów zmienia się z białego na różowy. Kwitnie od VII do IX. Ze wszystkich hortensji jest najbardziej odporna na niskie temperatury i ma najmniejsze wymagania glebowe. Dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko zacienionych. Preferuje gleby próchnicze, wilgotne i lekko kwaśne. Zebrane w lecie i zasuszone stożkowate kwiatostany idealnie nadają się na suche bukiety.

Obok hortensji bukietowej bardzo cenionym przez ogrodników krzewem jest budleja Davida (Buddleja Davidii). Potocznie roślinę nazywa się krzewem motyli, gdyż owady bardzo często oblatują wydłużone, kwiatostany. W zależności od odmiany kwiaty w kwiatostanach mogą być fioletowe (najbardziej popularne), białe lub różowe. Krzew kwitnie od VI do jesieni (IX-X). Ponieważ krzew zawiązuje kwiaty na pędach jednorocznych, na wiosną zaleca się silne cięcie rośliny na wysokości 20 cm od gruntu. W ten sposób nadamy roślinie ładny pokrój, a sama budleja będzie bardziej obficie kwitnąć. Budleja osiąga do 2,5- 3,0 m wysokości, przy czym często pędy nie są wyprostowane do góry, lecz przewijają w dół Budleja Dawida dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych lub pół cienistych, lubi gleby żyzne i przepuszczalne. Krzew można sadzić pojedynczo na tle trawnika jako soliter lub w grupach dla wzmocnienia dekoracyjnego efektu.

Ostatnie dwie rośliny godne zareklamowania to lawenda wąskolistna (Lavendula angustifolia) i funkia (Hosta sp.). Obie są bylinami, aczkolwiek wielu botaników uważa, iż lawenda jest małą krzewinką. Podobnie jak wrzos (Calluna vulgaris) czy wrzosiec (Erica carnea). Lawenda pochodzi z rejonów basenu Morza śródziemnego. Pochodzenie lawendy determinuje jej wymagania siedliskowe. I tak jest to roślina bardzo odporna na suszę i wysokie temperatury. Dobrze rośnie na glebach suchych i piaszczystych, mniej zasobnych w próchnicę. Nie znosi zalewania, słabiej rośnie na glebach ciężkich i gliniastych. Lawenda dorasta do 40-60 cm wysokości. Kwiaty są zebrane w szczytowe kłosy koloru filetowego, białego i różowego. Kwitnienie przypada na VII i VIII. Liście są drobne, lancetowate, tylko w dolnej części rośliny. Lawenda nadaje się na obwódki, rabaty, do wysadzania w pojemnikach balkonowych. Dobrze komponuje się z różami. Ze względu na fakt, iż jest to roślina miododajna, kwiaty często są odwiedzane przez pszczoły miodne co może się okazać dodatkowym atutem rośliny.

W ostatnich czasach coraz większą popularnością cieszą się funkie (Hosta sp.). Są to byliny o dużych, efektownych liściach w bardzo zróżnicowanych kolorach: od ciemnozielonych, niebiesko sinych, po pstre (kremowo zielone lub biało zielone). Funkie oprócz posiadania dekoracyjnych liści, zdobią ogród w trakcie kwitnienia (VI-VII), kiedy to z każdych liści na długich pędach kwiatostanowych wyrastają drobne, dzwonkowate, białe lub fioletowe kwiaty. W zależności od upodobania niektórzy wolą aby funkie nie kwitły, gdyż mogą wtedy nieco tracić pokrój. Aby temu zapobiec, należy przyciąć pędy kwiatostanowe i cała siła asymilacyjna rośliny zostanie skumulowana w częściach wegetatywnych rośliny. Funkie dobrze rosną w półcieniu lub całkowitym cieniu. W miejscu zbyt nasłonecznionym liście mają pomarańczowo miedziane plamy od poparzenia słonecznego. Przy uprawie funkii należy pamiętać, że gleba powinna być żyzna i wilgotna. Dlatego tez opisywana bylina idealnie nadaje się do nasadzeń wokół zbiorników wodnych, na cieniste rabaty lub obwódki wokół ścieżek w zacienionych miejscach ogrodu.